W marcu 2010 europejskie normy dotyczące projektowania, tzw. Eurokody, zastąpiły dotychczasowe polskie normy projektowe. Nie będę opisywał czym są Eurokody, ponieważ można o tym z łatwością poczytać na blogu tu i tu, a także tu i tu.

Część szósta Eurokodów dotyczy projektowania konstrukcji murowych. Znajduje się w niej norma PN-EN 1996-1-2 Eurokod 6 - Projektowanie konstrukcji murowych Część 1-2: Reguły ogólne – Projektowanie z uwagi na warunki pożarowe. W załączniku B norma przytacza tabele odporności ogniowej ścian murowanych z różnego typu elementów murowych, w tym z bloków wapienno-piaskowych (SILKA) oraz betonu komórkowego (YTONG).

Nowe tabele różnią się jednak od wcześniejszych klasyfikacji ogniowych, wydawanych przez akredytowane laboratoria badań ogniowych. Poprzednie klasyfikacje wprost podawały jaką odporność ogniową zapewniał element o danej grubości. Innymi słowy: odpowiadały na pytanie "jaką odporność ogniową zapewnia dany blok/bloczek/pustak".

Klasyfikacja ogniowa zawarta w Eurokodach stosuje odwrotne podejście - odpowiada na pytanie: "jaka jest minimalna grubość muru konieczna do uzyskania oczekiwanej odporności ogniowej". Takie ujęcie tematu stanowi pewien ukłon w stronę projektantów, których praca polega m.in. na doborze materiałów i technologii, które pozwolą spełnić zadane parametry. Ostatecznie budynek ma przede wszystkim spełniać wymagania.

Jak zatem należy czytać nowe tabele odporności ogniowej? Przede wszystkim należy określić wymagania – czy dotyczą one przegród nienośnych (klasyfikacja EI) czy nośnych (REI). Wśród tabel klasyfikacji ogniowej znajdują się również informacje dotyczące ścian odpornych na uderzenie (EI-M lub REI-M) czy murów pełniących jedynie funkcję nośną (kryterium R).

W każdej tabeli znajdują się dane dla poszczególnych grup konstrukcyjnych elementów murowych. Przyporządkowanie elementu murowego do grupy konstrukcyjnej zależy przede wszystkim od jego geometrii – objętości drążeń i ich układu. Dalej, tabela rozróżnia gęstość i/lub wytrzymałość elementów murowych, typ wykorzystanej zaprawy (zwykła lub do cienkich spoin), wreszcie stopień wykorzystania nośności muru (poniżej lub powyżej 60%). Na tej podstawie, projektant jest w stanie określić minimalną grubość muru wymaganą do uzyskania zadanej odporności ogniowej.

Przykład z tabeli poniżej pozwala określić, że do uzyskania odporności ogniowej REI 120 w ścianie z bloków wapienno-piaskowych SILKA, obciążonej poniżej 60% nośności, z elementów murowych Grupy 1S o gęstości 1800 kg/m³ i wytrzymałości 20 N/mm², murowanych na zaprawie do cienkich spoin, minimalna grubość nie otynkowanego muru wynosi pomiędzy 140 a 170 mm. Dodatkowo w nawiasie podano wartość minimalną w przypadku ściany z tynkiem.

Porównując odporność ogniową murów z bloków wapienno-piaskowych murowanych na zaprawie zwykłej i do cienkich spoin, szybko można zauważyć, że typ zaprawy nie wpływa na odporność ogniową ścian. Podobnie jest w przypadku ścian z betonu komórkowego YTONG.

Ponieważ ogólne tabele odporności ogniowej znajdujące się w normie PN-EN 1996-1-2 nie uwzględniają grubości bloków SILKA i YTONG, zaadaptowaliśmy je, aby łatwiej było dobierać dostępny asortyment do wymaganych wartości. Tabele dla ścian z bloków SILKA oraz YTONG znajdziecie w odnośnikach pod tabelą.

Odporność ogniowa ścian z bloków SILKA

Odporność ogniowa ścian z bloczków YTONG