Jak będzie wyglądał świat w 2020 roku? Jak zmienią się miasta? Czy troska o klimat będzie miała wpływ na kształtowanie się architektury i budownictwa? Odpowiedzią na te pytania mogą być wyniki konkursu zorganizowanego przez HP na wizję urbanistycznej panoramy Indii.

Założeniem ogłoszonego w Indiach pod koniec kwietnia br. konkursu online było opracowanie nowej koncepcji urbanistycznej, z uwzględnieniem nieodłącznego atrybutu, jakim są wielkomiejskie drapacze chmur. Zaproszenie do udziału w przedsięwzięciu skierowano do studentów, planistów i architektów, którzy do połowy lipca mogli zgłaszać swoje projekty. 12 sierpnia wyłoniono zwycięzcę.

Spośród ponad 300 nadesłanych prac 5 nagrodzono. Najlepszym projektem okazała się opracowana przez Gloren Anto, Sayali Athale i Pune zrównoważona koncepcja City and The Skyline, będąca wyraźną odpowiedzią na rosnący deficyt wody, energii, żywności i mieszkań.



Jury doceniło możliwości, jakie w przeludnionych miastach oferuje klastrowa konstrukcja łatwych do rozbudowy wieżowców. Te mogą stanowić zarówno pojedynczą wertykalną konstrukcję, jak i całe miasta rozbudowanych wielopoziomowych platform. Każdy moduł, a tych na piętrze jest kilka, to przestrzeń ok. 100 m2 do dyspozycji mieszkańców, pozostałą część – ok. 40 m2 zajmują biura i instytucje.

Wielopoziomowe i samowystarczalne moduły koncentrują się spiralnie wokół centralnego szybu komunikacyjnego (tu znajdują się windy, systemy do obsługi cyrkulującej w budynku wody, ścieków, energii i powietrza). Każdy taki moduł to mieszkanie z ogrodem na dachu, który można zagospodarować według własnych potrzeb i upodobań, sadząc w nich nie tylko rośliny ozdobne czy uprawne, ale i drzewa. Woda zasilająca glebę w ogrodach jest oczyszczana i wykorzystywana przez gospodarstwo z kolejnego niższego piętra. W ten sposób, spływając w dół, używana jest przez kolejne poziomy. Natomiast ścieki, odpady organiczne i wytwarzane przez mieszkańców służą jako biopaliwo do wytwarzania energii w ramach projektu.
Spiralna budowa wieżowca ma tę zaletę, że pozostawia wystarczająco przestrzeni pomiędzy dwoma usytuowanymi obok siebie konstrukcjami, zapewniając ich mieszkańcom jednakowy dostęp do słońca, światła dziennego itp.